Қазақтың ұланғайыр даласында әр адамның ғұмыры бір-бір жол іспетті. Бірі сүрлеу боп қалса, бірі соқпаққа айналады, ал тағы біреулердің маңдай терімен салынған жолы – тұтас елдің игілігіне қызмет етеді. Ермек Исатайұлының өмірі дәл осы соңғысына жатады. Өмірін даңққа емес, тірліктің нақты қажетіне арнаған, елге пайдасы тисе – еңбегін еселеп, сөзіне емес – ісіне жүгінген азаматтар бар. Олар көп сөйлеп, көп көрінбейді, бірақ уақыт оларға өзі құрмет береді. Ермек Исатайұлы – сол қарапайым көрінетін, бірақ тұлғасы биік жандардың бірі.
      Жарты ғасырға жуық жол салу саласына жұмсалған маңдай тер, өңірдің дамуына тірек болған талай күре тамыр жол, еңбекпен көктеген ұжым – оның өмір жолының өзіне ғана тән қолтаңбасы. Ел тынысы үшін салынған әрбір жаңа жол – оның табандылығы мен тұрақтылығының белгісі.
      Ермек Исатайұлы 1930 жылы Шет өлкесінің №2 Аққоян ауыл советінде дүниеге келді. Бұл өңір – аты айтып тұрғандай, табиғаты момақан, жусаны жұпар, жазы қоңыр, қысы қатаң дала белдеуінің бір бөлігі. Қарағандының қақ ортасын жарып өтетін осы аймаққа ғасырлар бойы ата-бабаның ізі сіңген.
      Аққоянның топырағында еңбекпен шыңдалған бұл әулеттің әрбір перзенті өз саласында елдің игілігі үшін тер төкті. Ермек Исатайұлының бойындағы жауапкершілік пен еңбекқорлық қасиеттері оның бауырларына да тән еді. Қарындасы Орал – білім беру саласының үздігі, саналы ғұмырын жас ұрпақты тәрбиелеуге арнаған қадірлі ұстаз болды. Ол шәкірттерінің санасына білім нәрін сеуіп, өңірдің рухани әлеуетін көтеруге өлшеусіз үлес қосты. Қарындасы Төлеу – адам жанының арашасы болып, медицина саласында аянбай қызмет етті. Талай жанның дертіне дауа, көңіліне шипа сыйлаған ол – ақ халатты абзал жан ретінде ел құрметіне бөленді. Інісі Жақсылық – ата-баба кәсібін ұлықтап, ауыл шаруашылығы министрлігінде ұзақ жылдар бойы табанды еңбек етті. Жердің бабын тауып, шаруаның берекесін кіргізген ол өз ісінің нағыз шебері атанды. олардың атқарған игі істері мен соңына қалдырған өшпес өнегесі ел жадында. Олар өз дәуірінің жүгін адал арқалап, туған топырағының қадір-қасиетін арттырып кеткен жандар.Балалық шағы ойыннан бұрын еңбекке байланған ол, соғыс жылдарының ауыр тауқыметін көтере жүріп, өмірлік ұстанымын қалыптастырды. Ел тынысы үшін салынған әрбір жаңа жол – оның табандылығы мен тұрақтылығының, сондай-ақ текті тәрбиенің мәңгілік белгісі болып қалмақ.Аққоянның қарапайым тіршілігі – Ермектің өмірдегі алғашқы ұстазы. Сол ауылдың топырағы оның мінезін қалыптастырып, еңбекке жақындатты. Сол аймақтың кеңдігі оның жүрегіне кеңдік берді. Сол жердің жұпыны тірлігі оны берекелі еңбекке үйретті. Туған жер – адам болмысының іргетасы. Ермек Исатайұлының еңбекке араласуы – көп адамның жастық шағындағыдай мамыражай шақтан емес, соғыс жылдарының сыны мен жоқшылықтың жұпыны тірлігінен басталды. Елдің жігіттері майданға аттанғанда, ауылдағы ауыр жүктің бәрі бала қолына түсті. Ермектің де балалық шағы ойыннан бұрын еңбекке байланды. Ол өзі өсіп-жетілмей жатып, өмір алдына ер-азаматқа тән міндет қойды.
      Ақбұлақ колхозындағы алғашқы жұмыстары – өгіз айдау, арба жегу, мал бағу. Бүгінгі ұрпаққа бұл қарапайым шаруашылық көрінер, бірақ сол кезеңде мұндай іс – ел тіршілігінің өзегі, ауылдың ауыр жүгін көтерген жұмыс болатын. Жас Ермек өгіздің жалына қолын қойып, арбаның доңғалағын сүйреп жүріп, жігіттің күш-қуаты еңбекте шыңдалатынын ерте түсінді. Топырағы дымқыл, желі қатты, қысы ұзақ Сарыарқаның әр таңы – жаңа сын еді.
      1947 жылы ол Жоғарғы Қайрақты кен зерттеу отрядына коллектор болып жұмысқа қабылданды. Бұл – дала төсін зерттеп, жердің қойнауын қопарып, елдің болашақ өнеркәсіп өрісін анықтайтын маңызды сала. Қолда күрегі, белде дорбасы бар жас жігіт геологтармен бірге жотадан жота асып, күнге қыздырынып жатқан дала төсінің үнін тыңдады. Бұл еңбек оған төзімділік қана емес, жауапкершілік үйретті.
      1950 жылы Ермек Қарағандыдағы Тау-кен техникумына қабылданды. Ел тынысына екінші тыныс берген өндірістің ортасына келіп, білім алып, өз тағдырын жер қойнауын игеру саласымен байланыстыра бастаған кезі еді. Бірақ тағдырдың өз жолы бар: техникумның үшінші курсында әскерге шақырылды. Қолына шақыру қағазы тиген сәт – жігіттің азаматқа айналатын шағы. Әскердегі жылдар оны әрі шыңдады, әрі тәртіпке баулыды. Қайда жүрсе де, қандай жағдайда болса да, сенімділік пен сабыр – оның өмірлік серігіне айналды.
      1955 жылы азаматтық өмірге қайта оралғанда, елде де, тұрмыста да өзгерістер жүріп жатқан. 1958 жылы ол Жоғарғы Қайрақты кен зерттеу экспедициясына бұрғылау мастері болып орналасты. Бұл – жауапкершілігі жоғары ауыр жұмыс. Әр бұрғылау нүктесі – елдің ертеңгі өндірістік әлеуетінің бір баспалдағы. Қысы қарлы, жазы аптап даланың тап ортасында түн қатып жұмыс істеген уақыттары да аз болмады. Бірақ дәл осы жылдар оның маман ретінде қалыптасқан кезі еді.
      Экспедиция басқа өңірге көшкенде, Ермек те жаңа шешім қабылдады: аудан орталығына қоныс ауысты. Сол уақытта елдің қажеттілігіне байланысты ДЭУ-227 жол мекемесі жаңадан ашылды. Ермек алғашында қарапайым жол жөндеуші болып кірді. Бірақ еңбек білетінді танытады. Одан көп өтпей Алматыдағы жол мастерлері даярлайтын курсқа жіберілді. Үш айлық оқу – оның білігін тереңдеткен, көзқарасын кеңейткен, іске деген жауапкершілігін күшейткен кезең болды. Қолына жол мастері куәлігін алған соң ол өз саласының нағыз маманына айналды.
      1966 жылдың тамызында Ермек Исатайұлы ДЭУ-227 мекемесінің бастығы болып тағайындалды. Ол басқарған жылдар – аудан тарихындағы жол құрылысының ең қызған шағы. Ақсу-Аюлы-Қарағанды, Ақсу-Аюлы–Балқаш, Ақсу-Аюлы-Ақтоғай, Ақсу-Аюлы-Ақадыр, Ақсу Аюлы-Жарық бағыттары – елді елге, ауылды ауданға жалғаған өмір желілері. Сол жолдармен талай адам арман қуып жүрді, талай жүк өз бағытынан кешікпеді. Әр шақырымында жолшылардың түн қатып жүріп жасаған еңбегі, әр белесінде ерік-жігердің ізі бар.
      Жоғары кернеулі жел, көктемгі лайсаң, күзгі қара суық – жол салушылардың күнделікті серігі еді. Ұжым біртұтас организм сияқты жұмыс істеді. Осы жылдар ішінде аудан орталығында 20 жұмысшы үйінің салынуы – басшының адами қамқорлығының көрінісі. Еңбектің қадірін түсінетін адам ғана басқаның тұрмысын ойлайды.
      Ерен еңбегі ескеріліп, оған ҚазССР-дің «Құрметті жолшы» атағы берілді. Лениннің 100 жылдығына арналған марапат та – тек еңбекпен келген абырой.
      1993 жылы елдегі дағдарыс кезеңі жол мекемесінің жабылуына әкелді. Бұл – талай жылын осы салаға арнаған жан үшін ауыр сәт еді. Бірақ Ермек өмірдің өзгерісінен мойыған жоқ. Уақыттың ағысын қабылдап, тыныштықпен зейнетке шықты. 2001 жылы итальяндық «Тодини» фирмасы Қарағанды–Балқаш жолын кеңейту жұмысын қолға алғанда, облыс басшылығы ең алдымен тәжірибесі мол Ермекті еске алды. Салтанатты ашылу рәсіміне шақырып, жолдың символдық кілтін табыстауы – оның бүкіл еңбегіне берілген халықтық бағасындай еді. Сол жиында Ермек Исатайұлы аудан жұртшылығы алдында: «Ауданда ДЭУ мекемесін қайта ашу – елге жұмыс, халыққа мүмкіндік. Бұл – жолдың ғана емес, тіршіліктің де кеңеюі», – деп өтініш білдірді. Бұл сөз жерде қалмады. Ай өтпей №77 ДЭУ мекемесі ашылып, ондаған адам жұмысқа орналасты. Осылайша ол өмірін арнаған саланың қайта жаңғыруына да себепкер болды.
      2025 жылдың желтоқсанында жаңа ДЭУ-77 ғимаратының лентасын кесу сәтінде шараға куә болып отырған Ермек Исатайұлы – еңбектің ешқашан зая кетпейтінін тағы бір мәрте сезінді. Бұл – бір адамның ғана емес, бір ұрпақтың маңдай тері мен қажыр-қайратының мерейі еді.
      Ермек Исатайұлының өміріндегі ең үлкен тірек – оның отбасы. Қиындыққа да, қуанышқа да ортақтасып, бір үйдің шамын өшірмей сақтап келген жары Дариға – ақ жүрек, қайратты қазақ анасының бейнесі. Ол тоғыз перзентті дүниеге әкеліп, тәрбиелегені үшін «Алтын алқа» иегері атанған аяулы жан, үлкен әулеттің ұйытқысы, оттың басын, елдің арасын тең ұстап отырған парасат иесі. Жол үстінде жүретін Ермектің алаңсыз қызмет етуі – осы Дариғаның сабырлы мінезі мен ұқыпты тұрмыс құруының арқасы еді.
      Жабырқау уақытта жұбататын, қуаныш келгенде барлық шаңырақты шаттандыратын – баланың күлкісі. Ермек пен Дариға тоғыз перзент өсіріп, олардың әрқайсысының жүрекке жақын қасиетін өз күндерімен ұштастыра білді.
      Үлкен ұл – Мейірбек банк саласында абыройлы қызмет атқарып, бүгінде зейнетке шыққан. Мейірхан әке жолын жалғап, жол саласында еңбек етті.
      Қызы Қарлығаш – сауда саласында адал қызмет жасап, бүгінде ел анасындай сабырлы зейнеткер.
      Ерхан «ҚазАвтоЖолда» механизатор болып ел жолын жөндеуге үлес қосса, Ерлан «Шұбаркөл-көмір» теміржол шебері ретінде өндіріс тынысында еңбек етіп келеді.
      Ержан №77 ДЭУ-де оператор болып, әке еңбегінің мұрагеріндей сол салада тер төгуде. Марғұлан күзет қызметінде, ал Жұлдыз кадр бөлімінің басшысы ретінде ұйымдастыру ісін тиянақты жүргізіп жүр.
      Кенже Нұрлан – мал шаруашылығымен айналысып, ата кәсіпке оңтайланған.
      Өмірдің ең үлкен байлығы – ұрпақ. Ермек Исатайұлы бүгінде тоғыз баладан тараған 26 немере мен 23 шөберенің ақ баталы атасы. Әр шөберенің тәй-тәй басқан ізінен болашаққа деген үміт көрінеді. Үйдің төрінде отырған ақсақалдың жүзіне қарап, өткен еңбектің өтеусіз қалмағанын, өмірдің босқа өтпегенін аңғаруға болады. Немерелер мен шөберелер – оның жалғасқан ғұмыры, ұрпағына аманат еткен рухани байлығы.
      Осылайша, Ермек Исатайұлының отбасы – текті әулеттің өрісі кеңейген бір шаңырағы. Дархан даланың өз табиғаты сияқты бұл әулет те кеңпейіл, берекелі. Еңбекпен өткен әке өмірі, мейіріммен өткен ана ғұмыры мен тәрбие көрген перзенттері – шын мәнінде бір әулеттің ғана емес, тұтас елдің ырысы мен тірегі. Отбасы – Ермектің өміріндегі ең үлкен қуат көзі, ал оның сол ұрпаққа қалдырған өнегесі – елдік пен еңбекке адал болудың ұлағатты үлгісі.
      Міне, өмір жолын ел игілігіне арнап, маңдай терімен мағына берген Ермек Исатайұлының ғұмырнамасы – қарапайым еңбектің қандай биікке көтерілетінінің айғағы. Ол салған жолдар – тек асфальт төселген төрт қатар тас емес, елді елге жалғаған, уақытты жақындатқан, ұрпаққа қызмет ететін тіршілік тамыры. Адалдықты серік етіп, сабырды жастыққа, қажырды мінезге байлаған азаматтың өнегесі бүгінгі буынға бағыт, ертеңгі ұрпаққа аманат. Шет өңірінің құрметті азаматы атануы – еңбектің мерейі, елдің ықыласы. Өмірден жинаған тәжірибесі мен тектілікке толы мінезі, салған жолдары мен өсірген ұрпағы – Ермек Исатайұлының өшпес ізі, өрелі мұрасы.